KAHRAMANLAR
Bedrettin KELEŞTİMUR
Kahramanlar, hakka vuslatı bilir
Bâki âleme hasreti de bilir
Korkmaz zalimden, boyun eğmez zulme!
Deryada damla olmayı da bilir
Tevazu kanatlanır, Kaf Dağı’na,
Atlanır, zatıyla gönül bağına!
Yıldırımlar düşer küfrün ağına
Kahramanlar, aşkla sevdaya yürür
O sevda, vatanımdır, imanımdır hey!
YAZIKLAR OLSUN
Ey mazim, ey tertemiz sevdam benim
Mahzun olma, izinde yol alırım!
Artık, dert etmem; top, gülle atana
Gafletin, ihanetin hasmı benim!
Dost bilene, sadık bir dost kalırım
Kızıl kıyamet koparıp batana,
Cehaletle, soluk alıp verene,
Riya kiriyle, ahdi kirletene!
Yazıklar olsun, nefret yolcusuna…
AHİRİ YÜKÜNDE TAŞIRSIN
Sorarlar, ‘yükünde ne var’ Ey Yolcu!
Her zaman çul ve çaput mu taşırsın,
Nefsin tuzaklarında mı yaşarsın?
Fenadan Bekâya her insan yolcu
Bil ki, ahiri yükünde taşırsın…
Gururla yükselir mi göğe başlar?
“Cehennem ateşi, insan ve taşlar!”
DOST…
Dost, dosta selâm eder, rahmet diler
Omuz verir, deryada dalga olur!
Şefkatiyle yanar, gözyaşı siler
Dost, dostun vicdanında bilge olur
Dost, dosta kelâm eder, sohbet olur
Sohbeti gönüllerde şefkat olur
Şefkati, feryatlara ziynet olur
Dost, dostun vicdanında bilge olur
CAHİLE…
Cahille, düz ova yokuş gibidir!
Âlimle yokuşlar meydan gibidir
Serden geçtiler, kalbe dokundular
Bir ömrü bezemiş nakış gibidir
HAK ÂŞIKLARI
Allah yaratmışsa, güzel yaratmış!
Bizlere, hak sevgisini aratmış!
Gecenin rahmine ışığı atmış
Tefekkür dünyamıza rahmet yağmış
Hak âşıkları dünyayı bilirler
Mekânı amelleriyle süslerler
GAZETECİ…
Gazeteci, kâlem, kelâm, sohbet ehli
Aydın hareketinin odağında!
Zihni, fikri edebi yolculuk
Eleştirel düşüncenin çarmıhında!
Titreyen vicdanlara ses olur
Ekin tarlasının başındadır!
Canhıraş bir yürekle tohumu atar;
İbret tohumudur, ders tohumudur!
Gazeteci, asrın vakanüvisi
Taliminde, gün be gün haberinin
Haber, yüreğimin albenisi…
Ses getirir, haberin debisi
Hafızalara kazınır boyası
Haber hamalıdır, gazeteci!
Kamu ve sivil arasında köprü;
Tarih, o köprülerde yazılır
İKİ NEFES ARASI
İki nefes arası, koşar ömür
Bahara nişan olur, açar tomur
Zamana dokunur, yürek çelengi;
Yol ver dağlar, sırrına göçer ömür!
GÜN SENSİZ DOĞDU
(Şehit Eşine)
Gün sensiz doğdu, gecem sensiz geçti
Rüzgârlar bile sensiz sükût etti
Ay yüzünden de belliydi hıçkırık
Sükûtu hayra yoramadım, ey yâr
GÜN DOĞANDA
Gün doğanda, güne selâm verin
Gülen yüzlerle, selâmete erin
Huzuru aşk ile sükûtla yorun!
Sabırla nefesleri, gönle serin!
HARPUT’TA
Halep’te gözyaşımı,
Kerkük’te gönlümü bıraktın
Fırat vadisinde hüznümü;
Harput’ta, dua mı bıraktım!
EY YOLCU
Dur yolcu diyemezsin gün doğacak
Gün batacak bir gün üzerimize
İyilerin kabrine ışık doğacak
Dileriz, rahmet yağsın üzerimize (âmin)